به نقل از خبرگزاری تسنیم، نواک جوکوویچ سالها یکی از معدود ورزشکارانی بود که به نظر میرسید گذر زمان قوانین معمول خود را درباره او اجرا نمیکند. او در حالی که بسیاری از همنسلانش سالها پیش از ورزش حرفهای خداحافظی کرده بودند، همچنان در بالاترین سطح تنیس جهان رقابت میکرد، رکوردهای بزرگ را یکی پس از دیگری جابجا میکرد و برای افزایش تعداد قهرمانیهای گرنداسلم خود میجنگید اما شکست او در دور نخست US Open 2026 برابر ماریانو ناوونه آرژانتینی، پرسشی را مطرح کرده که تا چندی پیش تصور آن نیز دشوار بود: آیا دوران نواک جوکوویچ، پرافتخارترین بازیکن تاریخ تنیس مردان به پایان خود نزدیک شده است؟
جوکوویچ ۳۹ ساله در دیداری نفسگیر و فرسایشی پس از پنج ست با نتایج ۶-۷، ۷-۵، ۶-۴، ۲-۶ و ۱-۶ برابر ناوونه، نفر چهلونهم رنکینگ جهان شکست خورد. این نتیجه از چند جهت برای تنیس جهان غیرمنتظره بود. جوکوویچ نه تنها یکی از مدعیان همیشگی مسابقات گرنداسلم محسوب میشود، بلکه این نخستین شکست او در دور نخست یک تورنمنت بزرگ از زمان اوپن استرالیا در سال ۲۰۰۶ بود.
اکنون جوکوویچ ۲۰ سال پس از آغاز دوران سلطهاش در تنیس با شرایطی روبرو شده که شاید برای نخستین بار، آینده او را با ابهامی جدی همراه کرده است.
نبردی که بیش از آنکه با حریف باشد، با بدن بود
مشکل جوکوویچ در نیویورک تنها کیفیت بازی ناوونه نبود. ستاره صربستانی بخش زیادی از مسابقه را درگیر وضعیت جسمانی دشواری سپری کرد. او در طول مسابقه چندین بار دچار حالت تهوع شد، دارو مصرف کرد و پیش از آغاز ست پنجم نیز به دلیل درد شدید در ناحیه کمر درخواست وقفه پزشکی داد.
در بخشهایی از مسابقه، او آشکارا توانایی حرکتی همیشگی خود را نداشت. بدنش با گرفتگی عضلات و درد مواجه بود و در ست پایانی، نشانههای فرسودگی در چهره و حرکات او کاملاً مشهود بود.
جوکوویچ در نشست خبری پس از مسابقه نیز پنهان نکرد که وضعیتش نگرانکننده است. او گفت که مشکلات جسمانی تقریباً در بسیاری از مسابقاتش در طول فصل تکرار شده است و پس از بروز حالت تهوع، بدنش عملاً دچار ضعف، گرفتگی و درد میشود.
مهمتر از همه، پاسخ او به این پرسش بود که آیا این مشکل قابل درمان است یا خیر. جوکوویچ پاسخی قطعی نداشت. نواک تنها گفت: نمیدانم. تلاش میکنم. واقعاً تلاش میکنم. باید ببینیم چه میشود. برای بازیکنی که در بخش بزرگی از دوران حرفهای خود به آمادگی بدنی خارقالعادهاش شهرت داشت، این جمله شاید از خود شکست نیز معنادارتر باشد.
این یک شکست مقطعی است؟
با وجود تمام نگرانیها، بسیاری از چهرههای تنیس معتقدند که برای اعلام پایان دوران جوکوویچ هنوز زود است. جان مکانرو، قهرمان هفت دوره گرنداسلم و یکی از مفسران مسابقه پس از پایان بازی بر توانایی ذهنی جوکوویچ تأکید کرد و گفت او با وجود وضعیت جسمانی بسیار دشوار تا پایان مسابقه به مبارزه ادامه داد. این همان ویژگی است که جوکوویچ را در طول دو دهه به یکی از سرسختترین ورزشکاران تاریخ تبدیل کرده است: توانایی ادامه دادن، حتی زمانی که شرایط علیه اوست.
برخی دیگر نیز به گذشته تنیس اشاره میکنند. رافائل نادال در سالهای پایانی دوران حرفهای خود بارها با مصدومیتهای جدی و شکستهای غیرمنتظره روبرو شد اما بارها بازگشت و عناوین بزرگ دیگری به دست آورد.
با این حال، تفاوت مهمی وجود دارد. بازگشت در ۲۸ یا ۳۰ سالگی با بازگشت در ۳۹ سالگی یکسان نیست. در این سن، نه تنها فرایند درمان طولانیتر میشود، بلکه فاصله میان آمادگی بدنی یک بازیکن و بهترین رقبای جوانتر نیز سریعتر افزایش پیدا میکند.
رقابت با نسل جدید دشوارتر شده است
سالها، بزرگترین تهدید برای جوکوویچ در مسابقات بزرگ معمولاً بازیکنان همسطح خودش بودند؛ ابتدا فدرر و نادال و سپس نسل جدید به رهبری کارلوس آلکاراس و یانیک سینر اما شکست مقابل ناوونه پرسش دیگری ایجاد کرد: آیا جوکوویچ اکنون در شرایطی قرار دارد که حتی بازیکنان خارج از جمع مدعیان اصلی نیز میتوانند او را در یک مسابقه پنجسته شکست دهند؟
سن جوکوویچ به این معنا نیست که کیفیت فنی او از بین رفته است. ضربهها، تجربه، درک تاکتیکی و توانایی او در مدیریت مسابقه همچنان در سطح بالایی قرار دارد. مسئله اصلی این است که تنیس گرنداسلم بیش از هر چیز یک آزمون استقامت محسوب میشود. بازیکن برای رسیدن به قهرمانی باید طی دو هفته، هفت مسابقه پنجسته را پشت سر بگذارد. حتی اگر جوکوویچ بتواند در یک یا دو مسابقه در سطح بسیار بالایی ظاهر شود، پرسش مهم این است که آیا بدن او هنوز توانایی تحمل این فشار را دارد؟
یک شکست اما نه لزوماً پایان
در میان واکنشهای متفاوت به این شکست، برخی از پایان دوران جوکوویچ گفتند و برخی دیگر آن را تنها یک شب بسیار بد برای اسطوره صربستانی دانستند. واقعیت احتمالاً جایی میان این دو دیدگاه قرار دارد.
شکست برابر ناوونه نمیتواند تمام آنچه جوکوویچ در سالهای اخیر انجام داده را پاک کند. او همچنان ۲۴ عنوان گرنداسلم دارد و حتی در فصل جاری نیز در سطح بالایی رقابت کرده است اما شکست در نیویورک نشان داد که بزرگترین رقیب او دیگر فقط آلکاراس، سینر یا ستارههای جوان نیستند.
بزرگترین رقیب جوکوویچ بدنش است
او در طول دوران حرفهای خود بارها ثابت کرده که نباید خیلی زود درباره پایان کارش قضاوت کرد. بارها پس از شکستها و مصدومیتها بازگشته و کسانی را که تصور میکردند دورانش تمام شده، غافلگیر کرده است اما این بار شرایط متفاوت است. زمان، مسئلهای نیست که بتوان با تمرین بیشتر یا تغییر تاکتیک آن را شکست داد.
جوکوویچ هنوز میتواند بازگردد. تجربه، مهارت و ذهنیت او برای رقابت در سطح اول جهان همچنان وجود دارد اما بازگشت واقعی او به یک عامل وابسته خواهد بود: اینکه آیا تیم پزشکی و خودش میتوانند مشکل جسمانی کنونی را کنترل کنند یا خیر.
اگر پاسخ مثبت باشد، شاید شکست در US Open به جای نقطه پایان به یکی از دشوارترین فصلهای مسیر یک بازگشت دیگر تبدیل شود اما اگر بدن جوکوویچ دیگر نتواند با اراده و جاهطلبی او همراه شود، شب تلخ نیویورک ممکن است به لحظهای تبدیل شود که جهان تنیس برای نخستین بار واقعاً پذیرفت: زمان سرانجام به بزرگترین قهرمان عصر خود رسیده است.