خاک میخوریم، خاک نمیدهیم…
خاک میخوریم، خاک نمیدهیم…
یادداشتی به یاد سردار ملی، ستارخان؛ مردی که تبریز را بیشتر از جان خویش دوست داشت.
فرزاد ملازاده
بعضی مردان، فقط زندگی نمیکنند؛ به اندازه یک سرزمین، به اندازه یک تاریخ و به اندازه یک ملت، معنا پیدا میکنند. ستارخان از همان مردان بود؛ مردی که نامش با غیرت، آزادگی، شرف و ایستادگی گره خورده است.
ستارخان، مردی از جنس مردم بود؛ نه دل به زر و زیور دنیا بست، نه در برابر زور سر خم کرد و نه حاضر شد عزت و شرافت سرزمینش را معامله کند. او تبریز را فقط یک شهر نمیدید؛ تبریز برایش خانه بود، هویت بود، ناموس وطن بود و تکهای از جانش. مردی که گویی خودش را فراموش کرده بود تا تبریز فراموش نشود.
وقتی روزگار، ایران را در تاریکی استبداد فرو برده بود، او در کوچهپسکوچههای تبریز ایستاد تا چراغ آزادی خاموش نشود. روزهایی که بسیاری سکوت را به ایستادگی ترجیح دادند، ستارخان ماند؛ با قلبی که برای مردمش میتپید و ارادهای که در برابر هیچ قدرتی زانو نمیزد.
او خوب میدانست بهای ایستادن چیست؛ زخم، تنهایی، رنج و حتی از دست دادن جان. اما برای مردی که عزت وطن را بالاتر از آسایش خویش میدانست، عقبنشینی معنایی نداشت.
ستارخان از آن مردانی نبود که برای خود نام بسازند؛ او جان داد تا نام ایران و آزادی زنده بماند. شاید امروز دیگر صدای قدمهایش در تبریز شنیده نشود، اما هنوز میتوان رد غیرتش را در حافظه تاریخی این سرزمین پیدا کرد.
افسوس که مردانی چون او بهسادگی در تاریخ تکرار نمیشوند. ستارخان یک نام ساده نیست؛ یک مکتب است، یک مرام است، یادآور روزگاری است که مردان برای خاکشان میایستادند، نه برای سهمی از آن.
۲۵ آبان، سالروز درگذشت سردار ملی، ستارخان.
درود بر نامی که با گذر زمان کهنه نمیشود؛ درود بر مردی که تبریز را بیشتر از خودش دوست داشت.
روحش شاد و یادش جاودان.
خاک میخوریم، اما خاک نمیدهیم…





